Przejdź do treści
Dai Yokai

Maski inspirowane japońskim folklorem

Koszyk 0

Japoński folklor

Yōkai w ukiyo-e: jak oglądać francuską książkę NuiNui

Jak rozpoznawać nadprzyrodzone postacie na japońskich grafikach i umiejscowić francuską książkę NuiNui bez utożsamiania obrazu z jedną wersją legendy.

3 min czytania
Opublikowano

Yōkai dans les chefs-d’œuvre de l’ukiyo-e pokazuje temat nadprzyrodzoności poprzez obrazy. Prezentowana książka jest po francusku. Proponuje inny punkt wyjścia niż słownik stworzeń: najpierw obejrzeć scenę, a potem przypisać jej nazwę. W przypadku niepokojącej twarzy, szkieletu czy zjawy warto rozdzielić trzy pytania. Co naprawdę widać, do jakiej opowieści odsyła przedstawienie i co można sprawdzić w określonym źródle?

Najpierw obraz, potem nazwa

Na okładce czaszka, oko i kościste dłonie zajmują niemal cały kadr. Wzrok trafia więc na fragment ciała, zanim odtworzy otaczającą scenę. To podsuwa konkretne pytanie: ile miejsca zajmuje nadprzyrodzona postać w stosunku do otoczenia? Kadr i proporcje współtworzą jej działanie, podobnie jak nazwa bohatera. Warto potraktować tę kolejność jako ćwiczenie dla własnego patrzenia.

Zapisanie najpierw widocznych elementów pomaga nie zamieniać każdego szczegółu w obowiązujący symbol. Warto odróżnić ludzką sylwetkę od zwierzęcia lub ożywionego przedmiotu, ustalić kierunek spojrzenia i prześledzić gesty. Tytuł, podpis oraz opis muzealny mogą następnie potwierdzić lub skorygować pierwszą hipotezę. Przycięta ilustracja z internetu, opatrzona dopisaną nazwą, nie stanowi wystarczającego potwierdzenia.

Okładka Yōkai dans les chefs-d’œuvre de l’ukiyo-e z przedstawieniem wielkiej czaszki.
Francuski egzemplarz sfotografowany w bibliotece Dai Yokai.

Oddzielić scenę, opowieść i warianty

Tryptyk Kuniyoshiego z Takiyashą, datowany przez Tokyo Fuji Art Museum na około 1845-1846, pozwala przećwiczyć takie spojrzenie. Można zacząć od różnicy skali między ciałami, a potem śledzić spojrzenia i gesty. Opis tego układu daje punkt wyjścia do szukania opowieści przedstawionej w dziele, zamiast kończyć na określeniu „wielki szkielet”.

Nazwisko artysty, tytuł, data, ewentualna seria i instytucja przechowująca odbitkę pozwalają odnaleźć konkretną pracę. Następnie trzeba rozdzielić przedstawioną historię od ogólnej definicji stworzenia. Przewodnik po yōkai i ich pochodzeniu pomaga zachować tę różnicę. Zestawienie dziesięciu postaci ułatwia orientację między bohaterami, ale nie jest kluczem do odczytania każdego obrazu.

Komu przyda się takie podejście?

Ten sposób patrzenia pasuje do poszukiwania odniesień wizualnych, przygotowania rysunku lub rozmowy o motywie. Zachowanie tytułu i kontekstu dzieła daje więcej niż wycięcie pojedynczego kształtu. Prawa do reprodukcji trzeba sprawdzić osobno. Jeśli najważniejsze jest znalezienie stworzenia na podstawie nazwy, słownik odpowiada na inne, bardziej bezpośrednie pytanie czytelnika.

Przewodnik po książkach o yōkai porównuje te zastosowania. Przed badaniem obrazu warto określić cel: odnaleźć nazwę postaci, źródło opowieści czy sposób zbudowania sceny. BnF odnotowuje w tym tomie indeks. Daje on punkt odniesienia dla wyszukiwania terminów obok podpisów identyfikujących poszczególne dzieła i ich twórców.

Rozpoznać francuskie wydanie

Opis Bibliothèque nationale de France identyfikuje francuskie wydanie NuiNui, copyright 2021, ISBN 9782889359066, pod kierunkiem Ei Nakau. Pełny francuski tytuł dotyczy potworów, duchów i demonów w grafikach japońskich mistrzów. Przedstawiany jest właśnie ten francuskojęzyczny tom, którego punktem wyjścia są obrazy i pokazane na nich istoty.

Przedstawione wydanie jest po francusku. Ten link może przynieść mi prowizję. Znajdź to wydanie na Amazon.fr (Francja).

Opis wymienia zbiór 120 dzieł i 70 nadprzyrodzonych postaci, między innymi u Hokusaia, Hiroshigego i Kuniyoshiego. Przejście między artystami stawia inne pytanie niż porządkowanie stworzeń: jak postać staje się obrazem w określonej scenie i języku plastycznym? Kategorie ducha, demona i yōkai warto zawsze łączyć z kontekstem konkretnego przedstawienia oraz towarzyszącą mu opowieścią.

Inne medium proponują japońskie maski Dai Yokai: współczesne prace powstające w Bretanii, drukowane z PETG, a następnie ręcznie przygotowywane i malowane. Twarze, bryły i wyrazy można oglądać z wielu stron, jako przedmioty mające znaleźć miejsce w pokoju, studiu albo przestrzeni wystawowej.

Źródła

Opracowanie dokumentacyjne na podstawie przywołanych źródeł i sfotografowanego egzemplarza.

Przykład Kuniyoshiego pokazuje metodę oglądania niezależnie od zawartości książki.